‘Kom we gaan in de nieuwste kinderattractie, dan hebben we die ook gezien’, stel ik op het dagje Phantasialand voor.
‘Dit is zo faal, weer een uur van mijn leven verspild’, zuchten de kinderen die de leeftijd van de doelgroep allang voorbij lijken te zijn.
De rij is lang en leidt langs fonkelnieuwe stellingen die vroeger in de bakkerij voorkwamen. De leuningen voelen ruw, want ze zijn nog niet ingesleten. Videoschermen laten de rijgangers zien hoe Maus au chocolat werkt. Virtuele chocoladekogels uit een spuitzak verslaan de muizen. De rijganger bedient straks de spuitzak.
De kinderen zuchten verveeld.

Na 35 minuten komen de karretjes in zicht.
We krijgen een 3D bril op.
Sceptisch neemt mijn nageslacht plaats. Hun gedrag slaat om als de muizen op het eerste scherm verschijnen. Vol enthousiasme schieten ze de muizen kapot. Bij het tweede scherm weer.
‘Hoeveel heb jij?’, vragen ze aan elkaar.
Een aantal schermen verder ben ik de beste muizenjager. Wat een eer!
Maar het bijzonderste vind ik dat ik een kijkje heb genomen in de toekomst van de kinderattracties, waarbij computerschermen en digitalisering geen verarming van de beleving is.