In Nederland geeft een peilschaal de doorvaarthoogte van een brug aan. Net over de grens is dit altijd anders geregeld. Kennelijk is het de Europese Unie en/of de Centrale Commissie voor de Rijnvaart (CCR) wel gelukt om zich druk te maken over chocoladesigaretten, kromme komkommers, geluidsnormen voor in de woning, gangboordbreedte en schone doch gasolievretende motoren, maar niet over een standaardisering van het kenbaar maken van de doorvaarthoogte van brughoogtes in Europa. De situatie rondom de vage brughoogtes op de kanalen is extra uitzonderlijk, omdat de binnenvaart buiten Nederland meestal kanaalgeld moet betalen om op die kanalen te mogen varen.

In Nederland gebruikt de binnenvaart dus een peilschaal, waarbij elke leek met een verrekijker de doorvaarthoogte in meters en decimeters tijdig af kan lezen. In Duitsland gebruikt de binnenvaart de Weska, een naslagwerk waarin de individuele brughoogte ten opzichte van het kanaalpeil is vermeld. Het actuele kanaalpeil kan de schipper gratis opvragen op de sluis, die dit overigens geeft zonder er enige aansprakelijkheid voor te hebben. Vervolgens kan de schipper de brughoogte berekenen aan de hand van het verschil.
Het berekenen van brughoogtes en vaarwegdieptes aan de hand van rivierpeil, kanaalpeil, boezempeil en dergelijke is iets wat ter sprake komt in de theorie voor het vaarbewijs. Het berekenen van de hoogte van de stuurhut ook en kan doormiddel van de stand op de ijk en de hoogte boven de waterlijn.

Toch gaat er regelmatig iets verkeerd bij het berekenen van die brughoogte of de hoogte van de stuurhut van het schip. Noem het een stommiteit, gebrek aan kennis, luiheid of welke bewoording dan ook. Feit is dat er slachtoffers kunnen vallen, zodra je met een voorwerp met een massa van meer dan duizend ton onder iets wat net te laag is doorvaart, terwijl minimaal een persoon zich vrijwel altijd in dat hoogste punt bevindt.
Het is de vraag of je dat als sector moet willen en of het dan niet beter is om aan te sturen op een beter systeem, dat het liefst ook nog eens in elk Europees binnenvaartland hetzelfde is.
Tenzij de sector natuurlijk vast wil houden aan het eindeloos geven van inventieve tips, zoals het gebruik van een stok met de hoogte van de stuurhut op het voordek en later hard achteruit draaien als de stok wordt geraakt en dan maar hopen dat er niks dicht achter het schip vaart en dat er niet toevallig net een stuw is opengezet die net wat extra stroming geeft.