Je hebt een gaatje in je hoofd als je na afloop van Transformers 3 Dark of the Moon zeurt dat de verhaallijn uiterst dun is. Want voor verhaallijnen moet je bij Transformers niet zijn en wie dat van de vorige films nu nog niet heeft opgestoken is met recht een trage leerling te noemen. Er is slechts een minpunt aan de verhaallijn van Transformers 3 Dark of the Moon en dat is?
Dat die verhaallijn er is, want daardoor blijft er minder tijd over om de stad te slopen.

Wat biedt Transformers 3 Dark of the Moon dan wel?
Een technisch hoog niveau van driedimensionaal popcornvermaak met robots, vermalen gebouwen, explosies, ruimteschepen en vliegtuigen die uit de lucht worden geschoten, schietpartijen en nog veel meer actie.

Naar Transformers 3 Dark of the Moon ga je als je wilt zien:
Hoe de stad kort en klein geslagen wordt door gigantische robots.
Hoe een robotslang een gebouw vermaalt.
Hoe commando’s uit neerstortende vliegtuigen boven de stad springen.
Hoe robots elkaar te lijf gaan.
Hoe ruimteschepen uit de lucht worden geknald en neerstorten.
Hoe beeldschermen en auto’s in robots veranderen.
En hoe een ultramooi meisje ten midden van alle explosies een wit jasje, vlekkeloze lipstick en goed gekapt kapsel houdt.
Check, check dubbel check.
Het zit er allemaal in.

Aan het eind van de film is de stad gesloopt, hervinden de jongen het ultramooie meisje elkaar en winnen de Autobots van de Decepticons. En dat is maar goed ook.

‘Deze film wint geen Oscar’, grapte een bekende.
‘Misschien voor beste visuele techniek’, zei ik.
Binnen het genre wordt het voorlopig niet veel beter, verwacht ik.