Trots rol ik de zwart-witte koeienhuid uit op de vloer.
‘Hoe hebben ze die haren op dat kleed geplakt?’, vraagt onze jongste direct. Ook de middelste vraagt een paar keer of dat leer plus die haren echt, maar dan ook echt de huid van een koe zijn. De koeienhuid roept kindervragen op, bij die van ons van onder de twaalf. Ze vinden plastic sportschoenen en een kunststof voetbal normaal, eten blauwe piratenhagelslag en voeden eenvoudig virtuele huisdieren op. Ze zijn niet de enige, want dan staan de buurjongens in dezelfde leeftijd voor de deur.

‘Hoe krijgen ze die haren zo mooi op het kleed geplakt?’, vraagt de eerste stomverbaasd.
‘Hier zijn ze vergeten om hem te verven’, zegt de tweede, die een van de kleine bruine vlekjes ontdekt. De knapen kijken verbaasd als we vertellen, dat dit nu de huid van een koe is.
‘Het is echt bijzonder. Hoe glad het is, als je met de haren meegaat. Je voet volgt het spoor van de haren’, zegt onze zoon. De buurjongens proberen het ook en bekijken daarna de onderkant van het kleed vol aandacht.
‘Hoe krijgen ze nu de haren van de huid om leren schoenen te maken’, is de volgende vraag. Dat weten we niet precies.
Nooit had ik kunnen voorzien dat iets natuurlijks zoveel kindervragen oproept.