‘Laat je EyePet springen door je hand in de lucht te bewegen’, zegt de man op de tv. Ons kind maakt schizofrene gebaren in de lucht en op het scherm springt de EyePet door de lucht. Dan mag ze hem over de buik kriebelen. Het beest ligt virtueel bij haar op schoot en zij aait hem op de tv.
‘Volgens mij zit er echt een steekje bij je los als je dit leuk vind’, constateert mijn man praktisch.
‘Ik weet het niet. Volgens mij is dit een deel van de toekomst. Dat later een webcam bewegingen detecteert, waarmee iets in gang wordt gezet’, vind ik.
Het spel gaat verder.
Is het eigenlijk nog wel een spel?
Als een wezen voor de verzorging afhankelijk van je is en opgewekt jouw tekeningen natekent, en emotie toont.
‘Het is een handig huisdier. Hij verhaart tenminste niet’, zegt onze dochter opgewekt.
Ik kijk naar onze scheepshond in de rui, die uiterst dankbaar is en emotie toont als hij uit mag of een hapje krijgt. Ik aai hem. Hij is warm en dankbaar. Dankbaar is de EyePet op het scherm ook als zij hem over zijn kop aait. De lichaamswarmte ontbreekt.
Het is allemaal zo bizar. Ons kind trommelt op de grond om de EyePet van de ene kant van het scherm naar de andere kant te laten rennen en wij kijken toe, maar hebben het gevoel de natuurlijke clou te missen.
‘Volgens mij is dit de toekomst. Dat je via de webcam het eten in de keuken kunt maken’, zeg ik tegen mijn man. Dat denkt hij ook, terwijl hij naar zijn dochter kijkt, die het volkomen normaal vindt om de door EyePet nagetekende tekening te beoordelen en te constateren dat EyePet nog wat moet leren.
Ik denk terug. Ooit schreef ik op een geboortefelicitatiekaartje dat kinderen een broze spiegel naar de toekomst zijn. Vandaag voelt het meer als een brute aardschok.

Mijn buurkinderen hebben laatst EyePet gehuurd in de videotheek. Ik vond het erg bijzonder.
Goh, ik zie dat ik behoorlijk achter lig op dit gebied. Dat krijg je als alles groot is.
Ik heb die kaart nog steeds:-)