Vrijmarkt op Koninginnedag is vuilnismarkt
In plaats van gewoon naar de Gemeentewerf te rijden stalt Nederland op Koninginnedag poppen zonder benen, doorgezeten bankstellen, incomplete puzzels en -serviezen, vogelkooien, afgekloven speelgoed en nog veel meer uit om het meeste aan het eind van de dag weer op te bergen voor volgend jaar. Waar een klein land al niet groot in kan zijn.
Comazuipen is van alle tijden, maar het woord jaagt angst aan
Hoe anders was het ooit. Toen werd je als onwijze jongere uiteraard ladderzat op de bruiloft van een neef. Je werd daarna pedagogisch verantwoord in de auto geduwd, heilzaam in de schuur of badkamer opgeborgen en de volgende morgen gewoon naar school getrapt. ‘Want ‘s avonds flink is ’s morgens ook flink.’
Soms zag je vader dat je stiekem zoop op een feestje. ‘Jij drinkt de hele avond alleen maar Flugel’, zei een kennis tegen zijn dochter. Ze werd uiteraard behoorlijk ziek, maar behoort tien jaar later niet tot het leger alcoholisten of wekt de indruk afgestorven hersencellen te hebben. Ze heeft het zelfs over een leerzame les.
Sinds het kind een managementproject is geworden, is die manier van benadering ondenkbaar. Van alles maakt de moderne maatschappij een SWOT-analyse, waarna de maatschappij gesteund door goedbetaalde clubjes obstakels vakkundig uit de weg ruimt. Dat heeft de maatschappij als hoog opgeleide kenniseconomie geleerd. De vaardigheid te leren van empirische ervaringen en een verbijsterde directe omgeving, is kinderen door de standaard gang naar het ziekenhuis afgenomen. De verkrijgbaarheid van drank heeft het eigen verantwoordelijkheidsbesef van de jongere en zijn omgeving verdrongen van de eerste plaats. Het is een verlies.
Wonderdadige medaille niet in Van Dale wel bij Google
Openbaar vervoer rondom Nijmegen
Om 07.05 sta ik met de kinderen bij de snelbushalte te wachten op lijn 82.
De bus van 07.09 is in een zwart gat verdwenen. De bus van 07.19 houdt eerst het verkeer op de Heerbaan op en rijdt daarna de bushalte met zes wachtende mensen voorbij. De bus van 07.29 stopt wel. Een Kan-kaartje kan ik pas na 09.00 kopen.
‘Waarom ga je niet met auto, dat is veel goedkoper?’, zegt de buschauffeur als ik mijn chipkaart langs het paaltje wapper. *ZUCHT*
Op het station komt de overstapbus niet opdagen. Dat probleem ontmoet ik in Nijmegen vaker. Het lijkt erop, dat er op de dienstregeling meer bussen staan dan er daadwerkelijk in Nijmegen rijden.
Ik bel vanuit de bus, dat de kinderen te laat op school zijn.
Later die dag ga ik met het openbaar vervoer naar Keulen. Op het station vergeet ik het vakje ‘via’ op de automaat aan te raken. Het zit namelijk onderin het scherm verstopt. In plaats van over Arnhem moet ik over Venlo. Vier keer overstappen om in Keulen te komen en langs plaatsen waarvan ik het bestaan niet vermoed. Het kaartje omwisselen is bij de automaat onmogelijk en bij de balie staat een rij van twintig reizigers.
Een conclusie weet ik die dag in elk geval te trekken. Het openbaar vervoer rondom Nijmegen is gestoeld op de parafencultuur en de baas van het product boeit het niet hoe mensen van hot naar her komen.
